Statystyka do Twojej pracy

Przygotowanie danych

Pozycje P4, P5, P7 i P8 są sformułowane w kierunku przeciwnym do reszty testu i wymagają odwrócenia (wartość odwrócona = 4 minus wartość surowa) przed zsumowaniem wszystkich dziesięciu. W tym przykładzie rekodowania dokonano w programie SPSS.

Każda osoba ma teraz jeden wynik PSS-10 na skali 0–40. Zaraz po przekształceniu sprawdzono rzetelność zestawu: alfa Cronbacha dla dziesięciu pozycji wyniosła α = 0,72 (N = 90). To kontrola jakości danych, nie tylko formalność – źle przestawiona kolumna w arkuszu albo błędnie zakodowana pozycja zwykle drastycznie obniża alfę, więc ta wartość jest też dowodem, że przekształcenie zostało wykonane poprawnie.

Sprawdzenie założeń

Test dobrano po sprawdzeniu trzech warunków (porównanie średnich, dwie niezależne grupy, zmienna ilościowa), stąd test t dla prób niezależnych, o ile dane spełniają jego założenia. Jeśli nie, wybór przesuwa się na odpowiednik nieparametryczny: test U Manna-Whitneya.

Adnotacja. n – liczebność grupy; M – średnia; SD – odchylenie standardowe; W – statystyka testu Shapiro-Wilka; p – poziom istotności; Ske – skośność; K – kurtoza.

Skośność i kurtoza są bliskie zeru w obu grupach (grupa pracująca: Ske = −0,18; K = 0,10 – grupa niepracująca: Ske = −0,13; K = −0,05), co dodatkowo potwierdza zgodność z rozkładem normalnym, obok samego testu Shapiro-Wilka.

Test Levene'a sprawdza, czy wariancje w obu grupach są porównywalne – od tego zależy wybór wariantu testu t (ze wspólną wariancją albo wariant Welcha). F(1, 88) = 0,09; p = 0,763.

Hipoteza

H0

Średni wynik PSS-10 nie różni się między osobami pracującymi zarobkowo w trakcie studiów a niepracującymi.

H1

Średni wynik PSS-10 różni się między tymi grupami (test dwustronny).

Statystyki opisowe obu grup są już w tabeli w kroku „Założenia". Wynik samego testu:

Adnotacja. t – wartość testu t; df – stopnie swobody; p – poziom istotności; d – d Cohena; LL/UL – dolna/górna granica 95% CI różnicy średnich.

Opis APA 7

Do porównania średniego wyniku PSS-10 między grupami zastosowano test t Studenta dla prób niezależnych. Rozkład wyniku nie odbiegał istotnie od normalnego w żadnej z grup, a wariancje były jednorodne, więc założenia testu zostały spełnione. Osoby pracujące zarobkowo w trakcie studiów uzyskały wyższy wynik PSS-10 (M = 24,9; SD = 7,7) niż osoby niepracujące (M = 21,3; SD = 8,1), t(88) = 2,16; p = 0,033; 95% CI [0,30; 6,95]. Różnica była umiarkowana, d Cohena = 0,46. Wynik pozwolił odrzucić H0 na rzecz H1: średni poziom stresu różni się między grupami.